Լույսը հանկարծ անջատվեց՝ ճիշտ այն պահին, երբ վերելակի դռները փակվում էին։ Քաղաքի հին շենք էր, այն տեսակն, որի պատերը ավելի շատ գաղտնիքներ գիտեն, քան մարդիկ։
Վերելակում երեք հոգի էինք։ Ես, մի տարեց կին՝ ծանր պայուսակով, և մի տղա՝ ականջակալներով, որը չէր նայում ոչ մեկիս։ Լռությունը խտացավ, կարծես օդն էլ էր կանգնել։
— Չվախենաք, — ասաց կինը, — սա հաճախ է լինում։
Բայց նրա ձայնը վստահ չէր։
Մի քանի վայրկյան անց լսվեց թակոց։ Ոչ դրսից։ Վերելակի ներսից։ Վերին պատից։
Տղան հանեց ականջակալները։
— Լսե՞ցիք, — շշնջաց նա։
Երկրորդ թակոցը ավելի մոտ էր։ Երրորդը՝ արդեն մեր գլխավերևում։ Կինն արագ սեղմեց բոլոր կոճակները, բայց ոչինչ չփոխվեց։ Վերելակը մնաց կախված՝ միջհարկերում։
— Այս վերելակում չորրորդը չի մտնում, — ասաց կինը հանկարծ։
— Ինչի՞ մասին եք խոսում, — հարցրեցի ես։
Նա նայեց թվատախտակին։ Այն ցույց էր տալիս «4», բայց շենքում չորրորդ հարկ չկար։ Երրորդից հետո՝ հինգերորդն էր։
Թակոցը դարձավ քերծոց։ Մետաղը աղմկեց։ Տղան հետ քաշվեց, մեջքը սեղմելով պատին։
— Բացեք դուռը, — ինչ-որ մեկը ասաց դրսից։ Ձայնը մերն էր։ Իմը։
Այդ պահին վերելակը շարժվեց։ Դռները բացվեցին հինգերորդ հարկում։ Լույսը վերադարձավ։ Քերծոցը լռեց։
Մենք արագ դուրս եկանք։ Երբ շրջվեցի, թվատախտակը ցույց էր տալիս «3»։ Կինն ու տղան այլևս չկային։
Մնացի միայն ես։ Եվ վերելակի ներսում, հայելու մեջ, մի ուրիշ ես՝ դեռ թակում էր ներսից։
